عنوان اصلی: (WCTW) نقطه شکست بازار نفت فرا رسیده است
نویسنده اصلی: HFI Research
ترجمه: Peggy، BlockBeats

یادداشت سردبیر: این مقاله معتقد است که بازار جهانی نفت از «نقطه بحرانی» عبور کرده است. در مرحله بعد، مسئله دیگر این نیست که آیا قیمت نفت به افزایش خود ادامه خواهد داد یا خیر، بلکه این است که شکاف واقعی عرضه چگونه به طور غیرفعال ظاهر خواهد شد - آیا کاهش شتابان موجودی نفت خام، کمبود فرآورده‌های نفتی، یا سرکوب تقاضا از طریق ابزارهای سیاستی خواهد بود.

منطق اصلی مقاله بر اساس یک متغیر دست‌کم گرفته شده در بازار بنا شده است: عدم تطابق زمانی. حتی اگر تنگه هرمز در کوتاه مدت بازگشایی شود، تاخیر در گردش نفتکش‌ها که در اثر وقفه حمل و نقل قبلی ایجاد شده است، همچنان در هفته‌های آینده موجودی خشکی را از بین خواهد برد. این بدان معناست که مشکل عرضه بلافاصله با «بازگشایی تردد» کاهش نخواهد یافت، بلکه به صورت تاخیری در موجودی و بازار اسپات منعکس خواهد شد.

در این زمینه، رفتار پالایشگاه‌ها به یک تقویت‌کننده کلیدی تبدیل می‌شود. کاهش ظرفیت پالایشگاه‌های آسیا و اروپا به معنای کاهش همزمان تقاضای نهایی نیست، بلکه ابتدا موجودی فرآورده‌های نفتی را فشرده کرده و قیمت محصولات نفتی را افزایش می‌دهد، سپس پالایشگاه‌ها را مجبور به از سرگیری فعالیت می‌کند و در نتیجه یک چرخه خودتقویت‌کننده ایجاد می‌شود: قیمت بالای نفت — کاهش سود — کاهش موجودی — ترمیم سود — افزایش مجدد ظرفیت. این سازوکار باعث می‌شود که بازار در کوتاه‌مدت نتواند از طریق تعدیل‌های معمول عرضه و تقاضا به تعادل مجدد دست یابد.

قضاوت تکان‌دهنده‌تر این است که اگر تنگه بسته بماند تا پس از ماه آوریل، چارچوب سنتی قیمت‌گذاری نفت نامعتبر خواهد شد. آنچه بازار با آن روبرو خواهد شد، دیگر افزایش‌های دوره‌ای نخواهد بود، بلکه وضعیت افراطی نزدیک به «کمبود فیزیکی» است – در این وضعیت، قیمت دیگر ابزار تنظیم‌کننده معتبری نخواهد بود و سقف قیمت نفت نیز معنای مرجع خود را از دست خواهد داد. آنچه واقعاً می‌تواند بازار را به تعادل بازگرداند، نه بازیابی عرضه، بلکه «سرکوب تقاضای سیاستی» مشابه دوران همه‌گیری است.

بنابراین، قیمت 95 دلار برای هر بشکه برای متعادل کردن بازار نفت کافی نیست. با توجه به تشدید درگیری‌های ژئوپلیتیکی، آنچه در آینده بیشتر شایسته توجه است، نه خود قیمت نفت، بلکه تغییرات موجودی، سیگنال‌های سیاستی و سرعت انقباض منفعلانه تقاضا است.

متن اصلی به شرح زیر است:

لطفاً مقاله "نقطه عطف بازار نفت" را بخوانید.

مطالعه مرتبط: « قیمت نفت به نقطه بحرانی نزدیک می‌شود، چه اتفاقی در اواسط ماه آوریل رخ خواهد داد؟ »

در گزارشی که در 25 ماه مارس منتشر کردیم، سناریوهای مختلفی را برشمردیم و اشاره کردیم که نقطه بحرانی بازار نفت در اواسط ماه آوریل فرا خواهد رسید. اکنون، این نقطه بحرانی سپری شده است.

از این لحظه به بعد، اختلال در عرضه روزانه ۱۱ تا ۱۳ میلیون بشکه به یکی از سه شکل زیر ظاهر خواهد شد:

1) کاهش موجودی نفت خام؛

2) کاهش موجودی فرآورده‌های نفتی؛

۳) نیازها مختل شده‌اند.

اگر با مکانیسم یا منطق لجستیک آن آشنایی ندارید، من آن را برای شما توضیح می‌دهم.

نقطه «بحرانی» در بازار نفت به آخرین محموله نفت خام اشاره دارد که از خلیج فارس به کاربران نهایی منتقل می‌شود. هنگامی که این نفتکش‌ها تخلیه در خشکی را تکمیل می‌کنند و دیگر امکان تخلیه وجود ندارد، ذخایر نفت خام در خشکی شروع به کاهش می‌کند. (برای جزئیات بیشتر در مورد اندازه‌گیری ذخایر در خشکی، می‌توانید به مقالات تحلیلی قبلی مراجعه کنید.)

در حال حاضر، حجم پالایشگاه‌های تعطیل شده در سراسر جهان از حدود 5 میلیون بشکه در روز فراتر رفته است که حدود 3 میلیون بشکه در روز آن در خاورمیانه متمرکز شده است. پالایشگاه‌های آسیا و اروپا نیز در حال کاهش نرخ بهره‌برداری خود هستند، اما کاهش تولید پالایشگاه‌ها به معنای کاهش تقاضای نهایی نیست.

کاهش نرخ بهره‌برداری پالایشگاه‌ها، مصرف موجودی فرآورده‌های نفتی را تسریع کرده و در نتیجه قیمت فرآورده‌های نفتی را افزایش می‌دهد. این فرآیند به نوبه خود حاشیه سود پالایش را افزایش داده و پالایشگاه‌ها را به افزایش نرخ بهره‌برداری ترغیب می‌کند.

این چرخه در هفته‌های آینده تکرار خواهد شد: افزایش قیمت نفت خام → فشرده شدن سود پالایشگاه‌ها → کاهش عرضه فرآورده‌های نفتی → کاهش ذخایر فرآورده‌های نفتی → افزایش سود پالایشگاه‌ها → افزایش نرخ بهره‌برداری → افزایش بیشتر قیمت نفت خام

در بازار اسپات، این «بازی» بین تریدرهایی که موجودی دارند و پالایشگاه‌هایی که موجودی ندارند، انجام خواهد شد. البته، این وضعیت تنها تا زمانی ادامه خواهد داشت که موجودی نفت خام خشکی به پایان برسد، و این نقطه دور نیست.

تا هفته اول ماه می، تنها کشورهایی در آسیا که واقعاً ذخایر نفت خام مازاد خواهند داشت، ژاپن و چین خواهند بود. سایر کشورها مجبور خواهند شد برای نفت خام اسپات در بازار رقابت کنند. اگر تنگه هرمز در آن زمان همچنان بسته باشد، پالایشگاه‌ها را خواهید دید که به هر قیمتی برای به دست آوردن نفت خام مورد نیاز خود تلاش می‌کنند - زیرا گزینه دیگر توقف تولید است.

برای اروپا، کمبود نفت خام نیز در همان بازه زمانی آشکار خواهد شد. در آن زمان، صادرات نفت خام آمریکا به نزدیک 5.5 میلیون بشکه در روز خواهد رسید و ذخایر نفت خام کشورهای سازمان همکاری اقتصادی و توسعه (OECD) به حداقل سطح مورد نیاز برای عملیات کاهش خواهد یافت و ذخایر باقی‌مانده عمدتاً در ایالات متحده متمرکز خواهند شد.

ما پیش‌بینی می‌کنیم که تا پایان ماه 7، ذخایر تجاری نفت خام ایالات متحده به زیر 400 میلیون بشکه کاهش یابد و به پایین‌ترین سطح عملیاتی خود (حدود 370 تا 380 میلیون بشکه) نزدیک شود. این برآورد همچنین شامل آزادسازی حدود 139 میلیون بشکه ذخایر استراتژیک نفت (SPR) می‌شود.

در دوره زمانی آینده، دولت دونالد ترامپ به احتمال زیاد مجبور خواهد شد محدودیت‌هایی را هم بر صادرات نفت خام و هم بر محصولات نفتی اعمال کند. ما پیش‌بینی می‌کنیم که دولت ترامپ به احتمال زیاد ابتدا صادرات محصولات نفتی را محدود خواهد کرد؛ اگر پالایشگاه‌های آمریکایی به دلیل فشرده شدن حاشیه سود، شروع به کاهش نرخ بهره‌برداری کنند، آنگاه ممکن است محدودیت بیشتری بر صادرات نفت خام اعمال شود - این یک سناریوی بسیار بد برای تولیدکنندگان نفت شیل آمریکا و کانادا خواهد بود (که در تحلیل‌های بعدی به تفصیل به آن خواهیم پرداخت).

نکته‌ای که باید بر آن تأکید کرد این است که تمام تغییرات فوق، صرف نظر از بازگشایی تنگه هرمز، رخ خواهند داد. حتی اگر ایالات متحده با ایران به توافق برسد و عبور و مرور در تنگه هرمز بدون قید و شرط از سر گرفته شود، مصرف ذخایر نفتی خشکی همچنان اجتناب‌ناپذیر است.

منطق را دوباره توضیح می‌دهم

فرض کنید تا روز سه‌شنبه، آتش‌بس پایان یافته و یک توافق صلح بلندمدت حاصل شود.

موجودی شناور فعلی در نفتکش‌های دریایی حدود 160 میلیون بشکه است که این نفت خام به زودی تخلیه خواهد شد. اما تکمیل حمل و نقل و تخلیه این نفتکش‌ها 30 تا 40 روز طول می‌کشد؛ پس از آن، بازگشت به بندر حدود 20 روز دیگر زمان می‌برد.

در همین حال، حدود 70 نفتکش غول‌پیکر (VLCC) در بازار در حال حرکت به سمت ایالات متحده برای بارگیری نفت خام و حمل آن به آسیا هستند. دوره زمانی بارگیری این نفتکش‌ها حدود 6 تا 8 ماه است، حمل و نقل به آسیا 45 تا 50 روز طول می‌کشد و تخلیه و بازگشت از تنگه هرمز 20 تا 25 روز دیگر زمان می‌برد. به عبارت دیگر، این ناوگان حداقل تا 3 ماه آینده قادر به ایجاد ظرفیت بازگشت معتبر نخواهد بود.

برای کاهش انباشت فعلی موجودی خشکی در خاورمیانه، حداقل به 100 فروند کشتی VLCC برای حمل و نقل نیاز است. در حال حاضر، موجودی خشکی حدود 600 میلیون بشکه است و برای اینکه کشورهای تولیدکننده نفت بتوانند تولید را از سر بگیرند، موجودی باید حداقل حدود 200 میلیون بشکه کاهش یابد. اما با توجه به ظرفیت حمل و نقل موجود، این امر از نظر فیزیکی حداقل تا اواسط تا اواخر ماه ژوئن امکان پذیر نخواهد بود.

پس از آزادسازی تدریجی ذخایر نفت خام در خشکی، جریان پایدار نفتکش‌ها از تنگه هرمز برای حمل و نقل ضروری است. در آن مرحله، کشورهای تولیدکننده نفت مانند عربستان سعودی، امارات متحده عربی، کویت، قطر، عراق و بحرین می‌توانند تولید خود را به تدریج از سر بگیرند. این فرآیند چندین هفته طول می‌کشد، که تقریباً به این معنی است که کمبود عرضه ادامه خواهد داشت.

بر اساس تخمین‌های ما در گزارش "نقطه بحرانی" مورخ ۲۵ ماه مارس، زیان تجمعی موجودی ناشی از بسته شدن تنگه به حدود ۱ میلیارد بشکه رسیده است؛ این رقم تا پایان ماه آوریل به ۱.۲ میلیارد بشکه، تا پایان ماه مه به ۱.۵۹ میلیارد بشکه و تا پایان ماه ژوئن به نزدیک به ۱.۹۸ میلیارد بشکه افزایش خواهد یافت.

در بازار نفت خام تجاری کافی برای پر کردن چنین شکاف بزرگی در عرضه وجود ندارد. بنابراین، برای جلوگیری از عدم تعادل سیستم، تنها راه تعدیل «تخریب تقاضا» است.

این یک مسئله قضاوتی نیست، بلکه یک مسئله ساده ریاضی است.

مسائل ژئوپلیتیکی

من همیشه از ژئوپلیتیک متنفر بوده‌ام - پر از عدم قطعیت، بدون حاشیه امن، پر از مناطق خاکستری، و به ندرت مرزهای روشن سیاه و سفید. اما در مورد موضوع درگیری ایران، به نظر می‌رسد وضعیت به سمت یک وضعیت «یا این یا آن» افراطی پیش می‌رود.

دوست من PauloMacro اخیراً به من توصیه کرد که تحقیقات پروفسور Robert Pape را بخوانم، او نویسنده کتاب "Escalation Trap" است. من در دو ماه گذشته به طور سیستماتیک دیدگاه‌های مرتبط او را مطالعه کرده‌ام. او اخیراً مقاله‌ای با عنوان "Why the Ceasefire Keeps Failing" (چرا آتش‌بس مدام ناموفق است) منتشر کرده است که ارزش خواندن دارد.

از نظر من، اتفاقاتی که این آخر هفته رخ داد، تقریباً شبیه صحنه‌هایی از یک فیلم ترسناک بود.

از اواخر ماه فوریه که درگیری آغاز شد، اکثر نفتکش‌ها ترجیح داده‌اند که در جای خود باقی بمانند و منتظر بمانند. پیش از این، شایعه‌ای در بازار وجود داشت مبنی بر اینکه تنگه هرمز به دلیل نامعتبر شدن بیمه بسته شده است. من در اوایل درگیری با این قضاوت موافق بودم، اما با پیشرفت اوضاع، به خصوص با اتفاقاتی که در این آخر هفته رخ داد، بسیار شوکه شدم.

سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران (IRGC) در واقع با تهدید به استفاده از زور، از جمله تهدید مستقیم به شلیک به نفتکش‌ها، اقدام به مسدود کردن مسیر کرده است. ما این موضوع را به وضوح از فعالیت نفتکش‌ها مشاهده کردیم. این اولین بار از زمانی است که شروع به ردیابی مسیر نفتکش‌ها کرده‌ایم که چنین چرخش دسته‌جمعی در مقیاس بزرگ نفتکش‌ها را مشاهده می‌کنیم. در گذشته گاهی یک یا دو نفتکش مسیر خود را تغییر می‌دادند، اما هرگز در مقیاسی که این آخر هفته اتفاق افتاد، این اتفاق رخ نداده بود.

به نظر من، این دو سیگنال را منتقل می‌کند: اول، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی تنگه هرمز را کاملاً تحت کنترل خود درآورده است؛ دوم، این درگیری قبل از بهبود، به احتمال زیاد بدتر خواهد شد. با توجه به شرایطی که سپاه پاسداران و ایران مطرح کرده‌اند، پذیرش آن توسط ایالات متحده تقریباً غیرممکن است، بنابراین فضای مانور واقعی بسیار محدود است. برای حل اساسی این مشکل، شاید تنها راه «حل واقعی» آن باشد - شما باید بدانید منظور من چیست. من نگرانم که بدترین سناریو هنوز فرا نرسیده است، و این را به هیچ وجه اغراق‌آمیز نمی‌گویم.

چند سناریو در بازار نفت

در مقاله قبل که به بررسی «نقطه عطف» بازار نفت پرداختیم، اشاره کردیم که اگر تنگه هرمز تا پایان آوریل بازگشایی شود، قیمت نفت برنت به 110 دلار در هر بشکه «کاهش» خواهد یافت؛ در حالی که امروز با قیمت 95 دلار معامله می‌شود.

اما همانطور که قبلاً توضیح دادم، بازار نفت از نقطه بحرانی عبور کرده است. کاهش گسترده موجودی انبارها در مرحله بعد، بازار را کاملاً بیدار خواهد کرد. من شک دارم که تا زمانی که فعالان بازار مالی شاهد کمبود واقعی نفت خام در دنیای واقعی نباشند، متوجه نخواهند شد که این اختلال در عرضه واقعی است. قبل از آن، اکثر مردم این واقعیت را نخواهند پذیرفت.

واقعیت این است.

اگر تنگه هرمز پس از ماه آوریل بازگشایی شود، دیگر قادر به ارائه پیش بینی دقیق قیمت نفت نخواهیم بود. زیرا بازار از آن زمان از نقطه بازگشت عبور کرده است. این بزرگترین اختلال عرضه در تاریخ بازار نفت خواهد بود که تقریباً 4 برابر رکورد قبلی است. در این سناریو، نظریه سنتی قیمت گذاری بنیادی بی معنی خواهد شد، زیرا «کمبود مطلق» قابل اندازه گیری با قیمت نیست. بازاری که سوخت در دسترس ندارد، صرفاً «قطع عرضه» است.

آخرین بشکه نفت خام حاشیه‌ای با چه قیمتی معامله خواهد شد؟ من نمی‌دانم و فکر نمی‌کنم کسی به اندازه کافی باهوش باشد که جواب را بداند.

اما آنچه من می‌دانم این است که کاهش تقاضا قطعاً فرا خواهد رسید. برای کسانی که به نفت توجه دارند، آنچه واقعاً تقاضا را «از بین می‌برد»، اعلامیه‌هایی در سطح سیاست‌گذاری خواهد بود. برای متعادل کردن اختلال در عرضه جهانی که روزانه حدود ۱۱ تا ۱۳ میلیون بشکه است، کاهش تقاضایی در مقیاس مشابه دوران قرنطینه همه‌گیری ضروری است.

و حتی در چنین سناریوی افراطی، بازار به سختی "متعادل" می‌شود و وارد مازاد نمی‌شود. اما حداقل می‌تواند شوک قیمتی را تعدیل کند. در آن زمان، تحلیلگرانی مانند من که "طرفدار تعداد سطل" هستند، می‌توانند تشخیص دهند که نقطه عطف واقعی فاندامنتال چه زمانی رخ می‌دهد.

بنابراین، اگر بخواهیم آن را در چند جمله خلاصه کنیم: اگر تنگه هرمز پس از ماه آوریل همچنان بسته بماند، نمی‌دانم قیمت نفت تا کجا افزایش خواهد یافت، اما قطعاً بشکه‌ای 95 دلار نخواهد بود. تخریب تقاضا تحت هدایت سیاست، بازار نفت را متعادل خواهد کرد، اما تنها از وخامت بیشتر موجودی جلوگیری می‌کند.

ما یک سیستم سیگنال بازار ایجاد کرده‌ایم تا زمان رسیدن این نقطه عطف را رصد کنیم.

نتیجه‌گیری

نقطه عطف بازار نفت فرا رسیده است. ذخایر جهانی نفت خام در خشکی به شدت کاهش خواهد یافت و این کاهش سریعتر از هر زمان دیگری خواهد بود. ذخایر نفت خام آمریکا آخرین بخشی است که شروع به کاهش می‌کند و ما این را در گزارش ذخایر اداره اطلاعات انرژی آمریکا (EIA) در هفته آینده خواهیم دید. به محض اینکه بازار کاهش قابل توجهی در ذخایر خشکی را ببیند، قیمت‌ها به سرعت شاهد جهش جدیدی خواهند بود.

اگر تنگه هرمز پس از پایان ماه آوریل همچنان مسدود باشد، هیچ کس نمی‌تواند به شما بگوید که سقف قیمت نفت کجاست. در آن زمان، بازار کاملاً از آن نقطه عبور کرده است. تنها راه متعادل کردن مجدد قیمت نفت، از طریق تخریب تقاضا است. بنابراین، به جای تمرکز بر اینکه «قیمت نفت چقدر خواهد بود»، بهتر است سیگنال‌های واقعی بازار را دنبال کنید.

اما اگر این مقاله فقط یک نتیجه‌گیری داشته باشد، آن این است که بازار نفت هرگز نمی‌تواند در قیمت 95 دلار برای هر بشکه دوباره متعادل شود. قیمت نفت باید به اندازه‌ای افزایش یابد که بتواند اختلالات عرضه روزانه حدود 11 تا 13 میلیون بشکه را جبران کند. دولت‌ها مجبور خواهند شد سیاست‌های انقباض اجباری تقاضا را مانند دوران همه‌گیری اجرا کنند تا تقاضا را سرکوب کنند. حتی در این صورت، این فقط شکاف عرضه را جبران می‌کند، نه اینکه بازار نفت را دوباره به سمت مازاد سوق دهد. از منظر ژئوپلیتیکی، من نگرانم که وضعیت وارد مرحله‌ای شده است که «قبل از بهتر شدن، بدتر خواهد شد»، زیرا نه ایالات متحده و نه ایران تمایلی به عقب‌نشینی ندارند.

[ لینک متن اصلی ]

Glosario de conceptos y terminología cripto

DEX (Intercambio Descentralizado)