لایه ۲ چیست؟

در دنیای بلاکچین، "لایه ۲" به یک چارچوب یا پروتکل ثانویه اشاره دارد که بر روی یک شبکه بلاکچین موجود ساخته شده است. این لایه برای بهبود عملکرد، سرعت و مقرون به صرفه بودن شبکه ایجاد شده است. راه‌حل‌های لایه ۲ محدودیت‌های بلاکچین زیربنایی مانند سرعت تراکنش و کارمزدها را برطرف می‌کنند و تراکنش‌ها را سریع‌تر، ارزان‌تر و کارآمدتر می‌سازند. آنها به مقیاس‌پذیری شبکه بلاکچین کمک کرده و تجربه کلی کاربر را بهبود می‌بخشند.

چالش‌های بلاکچین‌های لایه ۱

بلاکچین‌های لایه ۱، مانند بیت‌کوین و اتریوم، محدودیت‌های ذاتی دارند که مقیاس‌پذیری آنها را مختل می‌کند. این محدودیت‌ها شامل زمان لازم برای رسیدن به اجماع در تراکنش‌ها، محدودیت‌های اندازه بلوک و نیازهای محاسباتی بالا برای تأیید تراکنش‌ها می‌شود. در نتیجه، بلاکچین‌های لایه ۱ تنها می‌توانند تعداد محدودی تراکنش در ثانیه را پردازش کنند که منجر به ازدحام و کارمزدهای بالای تراکنش در دوره‌های تقاضای زیاد می‌شود.

راه‌حل‌های لایه ۲ چگونه کار می‌کنند؟

راه‌حل‌های لایه ۲ با کاهش بار روی بلاکچین اصلی برای بهبود مقیاس‌پذیری کار می‌کنند. آنها این کار را با انتقال بخش بزرگی از پردازش تراکنش یا محاسبات به خارج از بلاکچین اصلی انجام می‌دهند در حالی که همچنان امنیت و اعتماد را تضمین می‌کنند. این امر از طریق فعال‌سازی تکنیک‌های مختلف مانند محاسبات خارج از زنجیره، کانال‌های حالت یا زنجیره‌های جانبی به دست می‌آید.

انواع مختلف راه‌حل‌های لایه ۲

چندین نوع راه‌حل لایه ۲ وجود دارد که هر کدام رویکرد خاص خود را برای مقیاس‌پذیری و بهبود عملکرد بلاکچین دارند:

1. مقیاس‌پذیری خارج از زنجیره: در این رویکرد، تراکنش‌های پیچیده و محاسباتی سنگین خارج از زنجیره و دور از بلاکچین اصلی پردازش می‌شوند. این تراکنش‌ها تجمیع شده و تنها در صورت لزوم در بلاکچین اصلی تسویه می‌شوند. شبکه لایتنینگ، یک راه‌حل لایه ۲ برای بیت‌کوین، نمونه‌ای از مقیاس‌پذیری خارج از زنجیره است.
2. کانال‌های حالت: کانال‌های حالت امکان انجام تراکنش‌های سریع و مقرون به صرفه را با انجام اکثر فعالیت‌های تراکنشی خارج از زنجیره فراهم می‌کنند. شرکت‌کنندگان از طریق یک کانال با یکدیگر تعامل می‌کنند و وضعیت موجودی خود را به‌روز می‌کنند و تنها نتیجه نهایی را هنگام بسته شدن کانال به بلاکچین لایه ۱ منتقل می‌کنند. شبکه ریدن اتریوم از کانال‌های حالت برای مقیاس‌پذیری استفاده می‌کند.
3. زنجیره‌های جانبی: زنجیره‌های جانبی، بلاکچین‌های جداگانه‌ای هستند که با بلاکچین اصلی قابل همکاری هستند و به شما امکان می‌دهند دارایی‌ها را بین زنجیره اصلی و زنجیره جانبی جابجا کنید. این زنجیره‌های جانبی می‌توانند حجم بالاتری از تراکنش‌ها را مدیریت کنند و مکانیزم‌های اجماع خاص خود را دارند که امکان پردازش سریع‌تر و کارآمدتر تراکنش‌ها را فراهم می‌کند. شبکه لیکوئید نمونه‌ای از یک زنجیره جانبی است که برای بیت‌کوین استفاده می‌شود.

مزایا و ملاحظات

راه‌حل‌های لایه ۲ چندین مزیت بالقوه ارائه می‌دهند، از جمله افزایش توان عملیاتی تراکنش‌ها، کاهش کارمزدها و بهبود مقیاس‌پذیری کلی، در حالی که همچنان از امنیت و غیرمتمرکز بودن ارائه شده توسط بلاکچین لایه ۱ زیربنایی بهره می‌برند. با انتقال بخش قابل توجهی از فعالیت‌های تراکنشی به خارج از زنجیره، راه‌حل‌های لایه ۲ می‌توانند ازدحام را کاهش داده و تجربه کاربر را بهبود بخشند.

با این حال، پیاده‌سازی راه‌حل‌های لایه ۲ با ملاحظات خاصی همراه است. این موارد شامل اطمینان از امنیت و قابل اعتماد بودن چارچوب‌ها یا پروتکل‌های ثانویه، حفظ قابلیت همکاری مناسب با بلاکچین لایه ۱ و رسیدگی به هرگونه ریسک تمرکزگرایی احتمالی است که ممکن است به وجود آید.